بیانیه علمی جدید بر اهمیت فعالیت بدنی منظم و افزایش آمادگی قلبی‌تنفسی در پیشگیری و مدیریت بیماری‌های قلبی‌عروقی تأکید می‌کند. بر اساس این بیانیه، حتی افزایش محدود فعالیت بدنی روزانه می‌تواند فواید قابل‌توجهی برای سلامت قلب داشته باشد و به کاهش بستری شدن در بیمارستان و بهبود کیفیت زندگی کمک کند. پژوهشگران همچنین معتقدند ورزش باید در کنار سایر روش‌های درمانی، به‌عنوان بخشی اساسی از مراقبت‌های قلبی در نظر گرفته شود.
این بیانیه که در مجله کالج آمریکایی قلب و عروق (JACC) منتشر شده است، نشان می‌دهد آمادگی قلبی‌تنفسی پایین، یعنی توانایی بدن برای رساندن اکسیژن به عضلات هنگام فعالیت بدنی مداوم، می‌تواند به‌اندازه عوامل خطر شناخته‌شده‌ای مانند سیگار کشیدن، فشار خون بالا، کلسترول بالا و دیابت، در پیش‌بینی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی اهمیت داشته باشد.
یکی از نکات مهم این بیانیه آن است که برای بهره‌مندی از فواید فعالیت بدنی، رسیدن به هدف رایج روزانه ۱۰ هزار قدم ضروری نیست. شواهد نشان می‌دهند پیاده‌روی روزانه حدود ۵ هزار تا ۷ هزار قدم با فواید قابل‌توجه برای سلامت و کاهش مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی و سایر علل در بسیاری از بزرگسالان همراه است. بنابراین، افرادی که در حال حاضر فعالیت بدنی کمی دارند، می‌توانند با هدف‌های ساده‌تر و دست‌یافتنی‌تر شروع کنند.
جاناتان مایرز، پژوهشگر سلامت در مرکز پزشکی پالو آلتو و رئیس کمیته تدوین این بیانیه، گفت:
«مهم‌ترین پیام این است که ورزش باید به‌عنوان بخشی اساسی از مراقبت‌های سلامت قلب و عروق در نظر گرفته شود، نه صرفاً یک انتخاب در سبک زندگی.»
او همچنین تأکید کرد:
«برای عموم مردم، مهم‌ترین پیام این است که برای بهره‌مندی از فواید ورزش، نیازی به دویدن در ماراتن یا رفتن به باشگاه نیست. حتی افزایش محدود فعالیت روزانه می‌تواند به بهبودهای معناداری در سلامت منجر شود. نکته اصلی، انتخاب فعالیت‌هایی است که لذت‌بخش، دست‌یافتنی و قابل‌تداوم باشند.»
بر اساس این بیانیه، برنامه ورزشی هر فرد باید متناسب با وضعیت قلبی‌عروقی، علائم، توانایی جسمانی، اهداف درمانی و ترجیحات او تنظیم شود. همچنین توصیه می‌شود بیشتر بزرگسالان، ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری را در کنار تمرین‌های مقاومتی انجام دهند تا هم آمادگی قلبی‌تنفسی و هم قدرت عضلانی خود را بهبود بخشند.
پژوهشگران استفاده از ابزارهای پوشیدنی، برنامه‌های توان‌بخشی مجازی و خانگی را نیز راه‌هایی برای حمایت از فعالیت بدنی معرفی می‌کنند. با این حال، دسترسی و پایبندی به برنامه‌های توان‌بخشی قلبی همچنان یکی از چالش‌هاست.
مایرز در پایان تأکید کرد که داشتن بیماری قلبی‌عروقی نباید به‌طور خودکار به معنای پرهیز از ورزش باشد. به گفته او، برای بسیاری از بیماران، ورزش بخش ضروری درمان است؛ اما برنامه فعالیت بدنی باید با در نظر گرفتن شرایط هر فرد و خطرات احتمالی، به ایمن‌ترین و مؤثرترین شکل ممکن تنظیم شود.
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.