یک بررسی جدید نشان میدهد نوع و شرایط فعالیت بدنی ممکن است به اندازه میزان آن اهمیت داشته باشد. بر اساس این مطالعه، فعالیتهای بدنی در اوقات فراغت مانند پیادهروی، دوچرخهسواری، دویدن، شنا و ورزش کردن با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط هستند، در حالی که فعالیت بدنی سنگین در محیط کار با افزایش این خطر ارتباط داشته است.
پژوهشگران در این بررسی نظاممند، دادههای ۷۴ مطالعه با بیش از ۴.۲ میلیون شرکتکننده از ۳۰ کشور را بررسی کردند. شرکتکنندگان در آغاز مطالعه بین ۴۵ تا ۹۳ سال سن داشتند و میانه دوره پیگیری آنها ۱۰ سال بود. در این مدت، موارد ابتلا به زوال عقل، بیماری آلزایمر و زوال عقل عروقی ثبت شدند.
نتایج نشان دادند افرادی که در اوقات فراغت فعالیت بدنی بیشتری داشتند، در مقایسه با کمتحرکترین افراد، ۲۴ درصد کمتر در معرض ابتلا به زوال عقل بودند. در مقابل، فعالیت بدنی مرتبط با مشاغل سنگین با ۲۰ درصد افزایش خطر زوال عقل همراه بود. با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که این نتایج به معنای آن نیست که فعالیت بدنی در محل کار مستقیماً باعث زوال عقل میشود. این مطالعه از نوع مشاهدهای بود و بنابراین نمیتواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند.
استیون آلدر، متخصص مغز و اعصاب که در این پژوهش مشارکت نداشت، گفت:
«این یافتهها قابل توجه هستند، زیرا بررسی شامل بیش از چهار میلیون نفر و تعداد زیادی مطالعه بوده است. با این حال، نباید ارتباط مشاهدهشده را با رابطه علت و معلولی اشتباه گرفت.»
به گفته او، فعالیت بدنی در اوقات فراغت ممکن است از چند مسیر به سلامت مغز کمک کند؛ از جمله با بهبود سلامت قلب و جریان خون و کمک به کنترل فشار خون، قند خون و کلسترول. همچنین فعالیتهایی مانند پیادهروی با دوستان، شنا، دوچرخهسواری یا ورزش کردن میتوانند همزمان با تعامل اجتماعی، لذت و تحریک ذهنی همراه باشند.
در مقابل، مشاغل فیزیکی سنگین ممکن است با عواملی مانند استرس روانیاجتماعی، کار شیفتی، آلودگی هوا و سروصدا همراه باشند. افرادی که در چنین مشاغلی فعالیت میکنند ممکن است ساعتهای زیادی را صرف ایستادن، بلند کردن یا حمل وسایل و انجام حرکات تکراری کنند و فرصت کمتری برای استراحت و بازیابی داشته باشند.
ناتان فتر، نویسنده اصلی مطالعه، نیز هشدار داد که نمیتوان احتمال تأثیر عوامل دیگری که در پژوهش اندازهگیری یا بهطور کامل کنترل نشدهاند را رد کرد. به همین دلیل، یافتهها نباید به این معنا تفسیر شوند که خود فعالیت بدنی در محل کار باعث زوال عقل میشود؛ بلکه شرایط و محیطی که این فعالیت در آن انجام میشود نیز ممکن است اهمیت داشته باشد.
در مجموع، پژوهشگران معتقدند پیشگیری از زوال عقل نباید تنها بر افزایش میزان تحرک تمرکز کند. شیوه انجام فعالیت، محیط آن، میزان کنترل فرد بر فعالیت، امکان استراحت و بازیابی و لذتبخش بودن آن نیز ممکن است اهمیت داشته باشد. با این حال، این یافتهها به معنای کنار گذاشتن فعالیت بدنی برای افرادی که کار فیزیکی دارند نیست و پژوهشگران همچنان بر اهمیت فعال بودن تأکید میکنند.
بیماری مرتبط
زوال عقل (دمانس)
زوال عقل یا دمانس مجموعه ای از علائم پیچیده است که منجر به تحلیل رفتن توانایی شناختی فرد شده و علائم آن از فراموشی فراتر رفته و...
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.