سکته‌های خفیف مغزی با افزایش ۳۴ درصدی خطر زوال عقل در بلندمدت مرتبط هستند

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد افرادی که دچار حمله ایسکمیک گذرا (TIA) یا سکته خفیف مغزی می‌شوند، در مقایسه با افرادی که سابقه سکته مغزی یا حمله ایسکمیک گذرا ندارند، با خطر کلی ۳۴ درصد بالاتر ابتلا به زوال عقل مواجه هستند. این ارتباط در سال نخست پس از حمله شدیدتر بود، اما در طولانی‌مدت نیز ادامه داشت. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این یافته‌ها به معنای اثبات رابطه علت و معلولی میان سکته خفیف مغزی و زوال عقل نیستند.

حمله ایسکمیک گذرا زمانی رخ می‌دهد که جریان خون به بخشی از مغز به‌طور موقت مسدود شود و علائمی مشابه سکته مغزی ایجاد کند. این علائم معمولاً نسبتاً سریع برطرف می‌شوند، اما چنین حمله‌ای همچنان یک وضعیت اورژانسی پزشکی است؛ زیرا ممکن است پس از آن سکته مغزی رخ دهد.

پژوهشگران در این مطالعه که در مجله پزشکی Neurology، منتشر شده است، داده‌های سلامت مربوط به ۲۰ سال را بررسی کردند تا خطر بلندمدت زوال عقل پس از حمله ایسکمیک گذرا را ارزیابی کنند. در این مطالعه، بیش از ۱۱۰ هزار نفر که برای نخستین بار حمله ایسکمیک گذرا را تجربه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۷۰ سال بود و حدود نیمی از آن‌ها را زنان تشکیل می‌دادند. افرادی که سابقه سکته مغزی یا زوال عقل داشتند، در مطالعه وارد نشدند.

در طول دوره پیگیری، ۱۹.۳ درصد از افرادی که حمله ایسکمیک گذرا را تجربه کرده بودند، به زوال عقل مبتلا شدند. این میزان در میان افراد مشابهی که سابقه حمله ایسکمیک گذرا یا سکته مغزی نداشتند، ۱۵.۲ درصد بود. پس از در نظر گرفتن عوامل مرتبط با سلامت و ویژگی‌های جمعیت‌شناسی، محققان دریافتند که سابقه حمله ایسکمیک گذرا با افزایش ۳۴ درصدی خطر کلی زوال عقل همراه است. این خطر در سال نخست ۷۵ درصد بیشتر بود و در طول ۲۰ سال پیگیری همچنان در سطح بالایی قرار داشت.

رائد جوندی، نویسنده مطالعه، گفت:

«نکته جالب این است که افزایش خطر پس از آن دوره اولیه از بین نرفت، بلکه در بلندمدت نیز بالا باقی ماند.»

محققان همچنین دریافتند که در سال نخست، خطر زوال عقل در افرادی که حمله ایسکمیک گذرا داشتند، ۳۳ درصد کمتر از افرادی بود که سکته مغزی را تجربه کرده بودند. با این حال، این تفاوت به‌تدریج کاهش یافت و پس از حدود پنج سال، نرخ تشخیص موارد جدید زوال عقل در دو گروه مشابه شد.

این مطالعه محدودیت‌هایی نیز داشت؛ از جمله اینکه تصویربرداری دقیق از مغز و آزمون‌های شناختی در دسترس نبودند. بنابراین، پژوهشگران نتوانستند نوع زوال عقل ایجادشده در شرکت‌کنندگان را مشخص کنند.

کریستوفر یی، جراح عروق که در این پژوهش مشارکت نداشت، گفت:

«این یافته‌ها نشان می‌دهند که پس از حمله ایسکمیک گذرا، علاوه بر پیشگیری از سکته مغزی، باید به خطر بلندمدت افت توانایی‌های شناختی و زوال عقل نیز توجه کرد.»

جوندی تأکید کرد که افزایش خطر به معنای ابتلای قطعی نیست و بیشتر افراد شرکت‌کننده در مطالعه به زوال عقل مبتلا نشدند. با وجود این، پژوهشگران معتقدند ارتباط مشاهده‌شده می‌تواند اهمیت توجه بیشتر به سلامت شناختی افراد پس از حمله ایسکمیک گذرا را نشان دهد.

امتیازات

امتیاز شما به این مطلب چیست؟

امتیاز شما به این مطلب چیست؟

ثبت دیدگاه

دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است!