یک مطالعه جدید نشان میدهد ورزش منظم و برنامهریزیشده پس از درمان سرطان ممکن است با افزایش طول بقا و کاهش خطر بازگشت سرطان همراه باشد. این ارتباط در افرادی که ورزش هوازی انجام میدادند، پررنگتر بود.
پژوهشگران در این مطالعه اطلاعات ۲۱ کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده با حضور ۸۴۴۹ نفر را بررسی کردند. سرطانهای پستان، روده بزرگ و پانکراس از شایعترین سرطانهای مورد بررسی در این مطالعات بودند. نتایج نشان دادند افرادی که در برنامههای ورزشی ساختاریافته شرکت کرده بودند، ۱۷ درصد بیشتر احتمال داشت بدون عود سرطان زنده بمانند و خطر مرگ ناشی از سرطان نیز در آنها ۲۶ درصد کمتر بود.
همچنین ورزش ساختاریافته با بهبود بقای کلی، بقای بدون بیماری و کاهش خطر مرگ به هر علت همراه بود. افرادی که دستکم ۷۰ درصد به برنامه ورزشی خود پایبند بودند، بیشتر از مزایای آن بهرهمند شدند. این ارتباط در افراد مبتلا به سرطان در مراحل اولیه و همچنین در کسانی که ورزش هوازی انجام میدادند، بیشتر دیده شد.
دیانا گرت، فیزیوتراپیست و مدیر برنامه خدمات فیزیوتراپی در مؤسسه سلامت و تندرستی زنان در مرکز سلامت پروویدنس سنت جان، که در این مطالعه مشارکت نداشت، گفت:
«فعالیت بدنی اساساً یک مداخله سیستمیک است که چندین دستگاه بدن، از جمله دستگاه قلبیعروقی و سیستم ایمنی، را درگیر میکند و در مجموع برای بیماران فوایدی به همراه دارد.»
در بررسی نوع ورزش نیز مشخص شد ورزش هوازی بهتنهایی با کاهش ۲۹ درصدی خطر نسبی مرگ همراه بودهاست. ترکیب ورزش هوازی و تمرینات قدرتی نیز حدود ۲۵ درصد کاهش خطر نسبی مرگ را نشان داد، اما تمرینات قدرتی بهتنهایی در این تحلیل از نظر آماری معنادار نبود.
مایک لاتانزی، متخصص سرطانشناسی پزشکی در تگزاس آنکولوژی، که در مطالعه حضور نداشت، گفت:
«هر نوع فعالیت بدنی، چه ورزش هوازی و چه تمرین با وزنه، تغییرات سلولی و بافتی متعددی را در سراسر بدن ایجاد میکند.»
با این حال، پژوهشگران تأکید دارند که همه افراد پس از درمان سرطان نباید برنامه ورزشی یکسانی داشته باشند. گرت میگوید نوع و شدت ورزش باید بر اساس سطح فعالیت قبلی فرد، درمانهای دریافتشده، عوارض طولانیمدت، وضعیت قلبیعروقی، سلامت عمومی و محدودیتهای جسمی او تعیین شود. او توصیه میکند افراد برای طراحی یک برنامه ورزشی ایمن، با تیم درمان سرطان خود مشورت کنند.
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.