پژوهشی جدید نشان می‌دهد افرادی که به پارکینسون مبتلا هستند و بیش از ۸ ساعت در هفته فعالیت بدنی انجام می‌دهند، ممکن است در طول زمان کاهش توانایی‌های شناختی و پیشرفت علائم حرکتی آهسته‌تری را تجربه کنند. این مطالعه که در مجله Neurology منتشر شده است، نشان می‌دهد سطح بالاتر فعالیت بدنی با روند کندتر پیشرفت علائم پارکینسون ارتباط دارد؛ با این حال نتایج آن هنوز ثابت نمی‌کنند که ورزش مستقیماً روند این بیماری را کند می‌کند.
بیماری پارکینسون عارضه‌ای پیشرونده است که دستگاه عصبی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند باعث لرزش و تغییر در نحوه حرکت شود. در برخی افراد، این بیماری بر حافظه و توانایی تفکر نیز اثر می‌گذارد. درحالی‌که پزشکان فعالیت بدنی را برای کمک به مدیریت علائم حرکتی توصیه می‌کنند، علائم شناختی بیشتر با دارو، درمان و روش‌های رفتاری مدیریت می‌شوند.
دونگ‌وو ریو، نویسنده اصلی پژوهش از دانشگاه سینسیناتی در ایالت اوهایو آمریکا، گفت:
«مطالعه ما نشان داد که فعالیت بدنی ممکن است دو فایده داشته باشد و با کاهش آهسته‌تر توانایی‌های حرکتی و شناختی مرتبط باشد.»
پژوهشگران در این مطالعه ۲۹۴ فرد مبتلا به پارکینسون خفیف تا متوسط را بررسی کردند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۶۶ سال بود و حدود یک‌سوم آن‌ها را زنان تشکیل می‌دادند. شرکت‌کنندگان میزان فعالیت بدنی خود را در محل کار، خانه و فعالیت‌های تفریحی گزارش کردند. پژوهشگران همچنین با انجام ارزیابی‌های سالانه، روند پیشرفت علائم پارکینسون را طی ۷ سال و تغییرات توانایی‌های شناختی را طی ۵ سال بررسی کردند.
شرکت‌کنندگان بر اساس مدت فعالیت بدنی هفتگی به سه گروه تقسیم شدند: فعالیت کم، حداکثر ۴ ساعت؛ فعالیت متوسط، ۴ تا ۸ ساعت؛ و فعالیت زیاد، بیش از ۸ ساعت در هفته. فعالیت‌های شدید مانند دویدن آرام، تنیس انفرادی و حمل بارهای سنگین نیز در کنار فعالیت‌های متوسط مانند پیاده‌روی سریع و انجام کارهای خانه بررسی شدند.
نتایج نشان دادند افرادی که در گروه فعالیت بدنی زیاد قرار داشتند، در مقایسه با گروه کم‌تحرک، کاهش آهسته‌تری در توانایی‌های شناختی تجربه کردند. همچنین، امتیاز علائم حرکتی در گروه کم‌تحرک به‌طور متوسط سالانه ۰.۱۴۳ واحد افزایش یافت، اما این امتیاز در گروه فعالیت متوسط ۰.۲۲۵ واحد و در گروه فعالیت زیاد ۰.۷۸۳ واحد کاهش پیدا کرد. امتیاز بالاتر در این مقیاس نشان‌دهنده علائم شدیدتر بود. در ارزیابی توانایی‌های شناختی نیز گروه کم‌تحرک در مقایسه با دو گروه دیگر، عملکرد ضعیف‌تری داشت.
با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که این یافته‌ها محدودیت‌هایی دارند. فعالیت بدنی بر اساس گزارش خود شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری شد و مطالعه مشاهده‌ای بود؛ بنابراین، نمی‌توان نقش عوامل دیگر را به‌طور کامل کنار گذاشت.
درک کریگر، استاد و متخصص مغز و اعصاب در مرکز Re:Cognition Health که در این پژوهش مشارکت نداشت، گفت:
«این یافته‌ها از نظر نشان دادن یک ارتباط امیدوارکننده‌اند، اما اثبات نمی‌کنند که ورزش روند بیماری را تغییر می‌دهد.»
به گفته او، ممکن است افرادی که علائم خفیف‌تر و توانایی شناختی بهتری دارند، صرفاً فعالیت بدنی بیشتری انجام دهند. پژوهشگران معتقدند برای تأیید این ارتباط، به مطالعاتی با شرکت‌کنندگان بیشتر و دوره پیگیری طولانی‌تر نیاز است.
بیماری مرتبط
پارکینسون
بیماری پارکینسون نوعی بیماری مزمن عصبی است که با تغییر برخی سلول های تولید کننده دوپامین در مغز ایجاد می شود و منجر به بروز علائ...
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.