پژوهشی جدید نشان می‌دهد پروتئینی به نام Miro1 که در عضلات اسکلتی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ افزایش می‌یابد، ممکن است در ایجاد مقاومت به انسولین نقش داشته باشد. محققان دریافتند که حذف این پروتئین در مدل‌های پیش‌بالینی باعث بهبود حساسیت عضلات به انسولین می‌شود. همچنین، نتایج یک کارآزمایی بالینی نشان دادند که ورزش هوازی می‌تواند سطح این پروتئین را در عضلات کاهش دهد و هم‌زمان حساسیت به انسولین و توانایی عضلات برای تولید انرژی را بهبود ببخشد.
در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، مقاومت به انسولین می‌تواند پانکراس را وادار کند برای جبران کاهش پاسخ سلول‌های بدن به این هورمون، ترشح انسولین را افزایش دهد. با گذشت زمان، ممکن است پانکراس دیگر نتواند مقدار کافی انسولین برای تنظیم قند خون تأمین کند.
مطالعه‌ای که در مجله Nature Communications منتشر شده است، پروتئینی به نام Miro1 را به‌عنوان یکی از عوامل احتمالی مؤثر بر این فرایند معرفی می‌کند. این پروتئین روی غشای خارجی میتوکندری قرار دارد؛ ساختارهایی درون سلول که وظیفه تولید انرژی را بر عهده دارند. محققان دریافتند میزان Miro1 در عضلات اسکلتی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ افزایش می‌یابد و تجمع بیش‌ازحد آن ممکن است توانایی سلول‌های عضلانی برای پاسخ به انسولین را مختل کند.
دکتر اوپل بیکر، پزشک عمومی در کلینیک میفیلد که در این پژوهش مشارکت نداشت، توضیح داد:
«وقتی Miro1 بیش‌ازحد در عضلات اسکلتی تجمع پیدا می‌کند، ممکن است در توانایی عضلات برای پاسخ مؤثر به انسولین اختلال ایجاد کند.»
به گفته بیکر، انسولین در شرایط طبیعی مسیر پیام‌رسانی را فعال می‌کند که انتقال پروتئین‌های ناقل گلوکز به سطح سلول‌های عضلانی را تسهیل می‌بخشد و به این ترتیب، ورود گلوکز به سلول امکان‌پذیر می‌شود. اما در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، این فرایند ممکن است مختل شود و تجمع Miro1 را به دنبال داشته باشد. پژوهشگران همچنین دریافتند که حذف این پروتئین در مدل‌های پیش‌بالینی، حساسیت عضلات به انسولین را بهبود می‌بخشد.
در بخش دیگری از پژوهش، محققان داده‌های یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده را بررسی کردند که در آن افراد مبتلا به چاقی و دیابت نوع ۲ شرکت داشتند. این افراد یا در یک برنامه ورزش هوازی شرکت کردند یا مراقبت‌های پزشکی استاندارد را دریافت نمودند. نتایج نشان دادند پس از مداخله ۱۲ هفته‌ای، سطح Miro1 در عضلات گروه ورزش کاهش یافت و حساسیت به انسولین و عملکرد میتوکندری نیز بهبود پیدا کرد.
بیکر توضیح داد که این یافته‌ها می‌توانند به درک بهتر چگونگی تأثیر ورزش بر تنظیم قند خون کمک کنند. به گفته او، فعالیت بدنی ممکن است علاوه بر افزایش مصرف گلوکز توسط عضلات، با بهبود عملکرد متابولیک عضلات و فرایندهای پیام‌رسانی مرتبط با جذب گلوکز، پاسخ آن‌ها به انسولین را نیز بهبود ببخشد.
با این حال، محققان تأکید می‌کنند که هنوز مشخص نیست کاهش Miro1 به‌تنهایی عامل بهبود حساسیت به انسولین پس از ورزش باشد. همچنین، این یافته‌ها به معنای اثبات ایمنی و اثربخشی درمان‌های هدفمند علیه این پروتئین در انسان نیست. برای مشخص شدن نقش دقیق Miro1 و امکان استفاده از آن به‌عنوان هدف درمانی دیابت نوع ۲، به پژوهش‌های بیشتری نیاز است.
بیماری مرتبط
دیابت نوع 2
دیابت نوع 2 از شایع ترین بیماری ها در جهان است که بدن در نتیجه اختلال در استفاده از انسولین یا تولید ناکافی آن توسط لوزالمعده، ن...
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.