پژوهشی جدید نشان میدهد افزایش تدریجی تعداد قدمهای روزانه ممکن است با عملکرد شناختی بهتر، بهویژه در زمینه توجه و تصمیمگیری، در ارتباط باشد. این مطالعه که دادههای فعالیت بدنی افراد را طی ۱۴ سال بررسی کرده است، همچنین نشان میدهد کنترل فشار خون میتواند با عملکرد شناختی بهتر همراه باشد.
پژوهشگران کالج پزشکی بیلور در هیوستون، با هدف بررسی ارتباط میان فعالیت بدنی و سلامت مغز در دوران افزایش سن، دادههای ۳ هزار و ۹۳ نفر از شرکتکنندگان برنامه All of Us را تحلیل کردند. این افراد بین ۱۸ تا ۹۳ سال سن داشتند و اطلاعات مربوط به تعداد قدمهای روزانه آنها از طریق Fitbit در فاصله سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ جمعآوری شده بود.
محققان علاوه بر بررسی تعداد قدمها و میزان فعالیت بدنی، اطلاعات فشار خون شرکتکنندگان را نیز ارزیابی کردند. در پایان دوره مطالعه، یعنی سال ۲۰۲۳، عملکرد شناختی افراد با استفاده از چند آزمون مختلف سنجیده شد. این آزمونها توانایی توجه انتخابی، توجه دیداری، خودکنترلی و تشخیص احساسات از حالات چهره را بررسی میکردند.
نتایج نشان دادند افرادی که تعداد قدمهای روزانه خود را بهتدریج افزایش داده بودند، عملکرد شناختی بهتری نسبت به افراد کمتحرکتر داشتند. بهطور مشخص، افزایش تخمینی هزار قدم در روز با عملکرد بهتر در آزمونهای مربوط به توجه و خودکنترلی همراه بود.
از سوی دیگر، فشار خون سیستولیک بالاتر با عملکرد ضعیفتر در آزمون رفتارهای تکانشی (تصمیمگیری عجولانه و بدون دوراندیشی) و خودکنترلی ارتباط داشت. بهطوریکه هر یک میلیمتر جیوه افزایش فشار خون سیستولیک با کاهش امتیاز افراد در این آزمون همراه بود. همچنین، فعالیت بدنی بیشتر با فشار خون سیستولیک پایینتر ارتباط داشت و هر دو عامل بهطور مستقل با نتایج بهتر در آزمون خودکنترلی مرتبط بودند.
با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که اندازه این اثرات کوچک بوده و مطالعه نمیتواند رابطه علت و معلولی میان فعالیت بدنی، کنترل فشار خون و عملکرد شناختی را اثبات کند.
شنل الهلو، روانشناس و بنیانگذار مرکز روانشناسی Brain Centric در کالیفرنیا که در این پژوهش مشارکت نداشت، درباره ارتباط فعالیت بدنی و سلامت مغز توضیح داد:
«فعالیت بدنی مداوم احتمالاً از طریق چند مسیر مرتبط با یکدیگر به سلامت مغز کمک میکند. فعالیت به حفظ سلامت قلب و عروق و کنترل شرایطی مانند فشار خون بالا و دیابت منجر میشود؛ شرایطی که میتوانند بر رگهای خونی مغز تأثیر بگذارند.»
او همچنین گفت ورزش ممکن است از انعطافپذیری عصبی، یعنی توانایی مغز برای سازگاری و تقویت ارتباطات سلولهای عصبی، پشتیبانی کند. به گفته الهلو، فعالیت بدنی میتواند با تأثیر بر عواملی مانند پروتئین BDNF، به فرایندهایی کمک کند که در یادگیری و حافظه نقش دارند؛ هرچند سازوکارهای دقیق این ارتباط همچنان در دست بررسی هستند.
الهلو توصیه کرد افراد فعالیتهایی را انتخاب کنند که از انجام آنها لذت میبرند و بتوانند بهطور مداوم ادامه دهند. او هدف عمومی ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط در هفته، همراه با تمرینهای تقویت عضلات دستکم دو بار در هفته را مطرح کرد. پیادهروی سریع، شنا، رقص و دوچرخهسواری از جمله فعالیتهایی هستند که میتوانند متناسب با توانایی و ترجیحات افراد انتخاب شوند.
او در عین حال تأکید کرد افرادی که محدودیت حرکتی دارند نیز میتوانند متناسب با شرایط خود فعال بمانند؛ برای مثال، تمرینهای هوازی در حالت نشسته، استفاده از کشهای مقاومتی یا فعالیتهای داخل آب از گزینههای احتمالی هستند. به گفته این متخصص، فعالیت بدنی تنها یکی از عوامل مؤثر در سلامت مغز است و خواب کافی، تغذیه سالم، مراقبتهای پزشکی و حفظ ارتباطات اجتماعی و فعالیتهای ذهنی نیز اهمیت دارند.
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.