یک پژوهش جدید نشان میدهد باکتریهای عامل بیماری شدید لثه ممکن است در بروز یا پیشرفت نوعی بیماری دریچه قلب نقش داشته باشند. محققان در این مطالعه ارتباط میان بیماری لثه و تنگی کلسیفیک دریچه آئورت را بررسی کردند؛ بیماریای که در آن دریچه آئورت بهدلیل تجمع کلسیم سفت و ضخیم میشود و در مراحل پیشرفته میتواند جریان خون خارجشده از قلب را محدود کند.
بیماری پریودنتیت یکی از شایعترین بیماریهای شدید لثه است که در اثر التهاب طولانیمدت، به بافتها و استخوان نگهدارنده دندانها آسیب میزند. زمانی که لثهها دچار التهاب و آسیب هستند، باکتریهای موجود در دهان میتوانند وارد جریان خون شوند و به بخشهای مختلف بدن برسند. یکی از مهمترین این باکتریها Porphyromonas gingivalis یا P. gingivalis است که از عوامل اصلی بیماری پریودنتال به شمار میرود.
پژوهشگران برای بررسی نقش احتمالی این باکتری در بیماری دریچه قلب، از نمونههای بافت قلب انسان و همچنین مدل حیوانی استفاده کردند. در آزمایش روی موشها، مواجهه مکرر با باکتری زنده P. gingivalis باعث تجمع این باکتری در دریچه آئورت شد و با افزایش کلسیفیکاسیون دریچه و بروز علائم تنگی آئورت همراه بود.
چنیانگ لی، پژوهشگر و از نویسندگان اصلی مطالعه، توضیح داد که پیشتر DNA باکتری P. gingivalis در دریچههای آئورت کلسیفیه انسان شناسایی شده بود، اما مشخص نبود این باکتری مستقیماً در فرایند کلسیفیکاسیون دریچه نقش دارد یا خیر. او گفت:
«یافتههای ما نشان میدهند مواجهه مکرر بدن با P. gingivalis ممکن است بهطور فعال در ایجاد تنگی کلسیفیک دریچه آئورت نقش داشته باشد، نه اینکه صرفاً یک یافته اتفاقی باشد.»
این یافتهها از آن جهت اهمیت دارند که التهاب مزمن یکی از عوامل شناختهشده در بسیاری از بیماریهای قلبیعروقی است. یو-مینگ نی، متخصص قلب که در این پژوهش مشارکت نداشت، گفت بیماری لثه مدتهاست با افزایش خطر تصلب شرایین مرتبط دانسته میشود، زیرا التهاب مزمن میتواند روند تجمع مواد در دیواره عروق را تشدید کند. او افزود:
«چیزی که این مطالعه را جالب میکند، ارتباط احتمالی میان بیماری لثه و تنگی دریچه آئورت است.»
با این حال، متخصصان تأکید میکنند که نتایج فعلی هنوز ثابت نمیکنند بیماری لثه مستقیماً باعث بیماری دریچه قلب میشود. بخش مهمی از آزمایشها روی مدل حیوانی انجام شده و برای مشخص شدن این رابطه در انسان، مطالعات بزرگتر و بلندمدت مورد نیاز است. به همین دلیل، پژوهشگران نیز هشدار دادهاند که این نتایج نباید بهعنوان شواهدی برای استفاده از آنتیبیوتیک جهت پیشگیری از تنگی دریچه آئورت در انسان تفسیر شوند.
محققان امیدوارند در مراحل بعدی، ارتباط میان P. gingivalis و بیماری دریچه آئورت را در گروههای بزرگ انسانی بررسی کنند و نقش مسیرهای التهابی، از جمله مسیر مرتبط با مولکول ایمنی IL-1β، را در این فرایند مشخص کنند. اگر این ارتباط در مطالعات انسانی نیز تأیید شود، درمان بهتر بیماریهای لثه و کنترل التهاب ناشی از آن ممکن است در آینده بهعنوان یکی از راههای احتمالی کاهش خطر برخی بیماریهای قلبی مورد بررسی قرار گیرد.
در حال حاضر، این مطالعه دستکم یک پیام روشن دارد: سلامت دهان را نمیتوان کاملاً جدا از سلامت عمومی بدن دانست و مراقبت منظم از لثهها، علاوه بر حفظ سلامت دندانها، ممکن است اهمیت بیشتری برای سلامت کلی بدن داشته باشد.
ثبت دیدگاه
دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید.